Δεν συνιστά απόπειρα του εγκλήματος μόνο με την προβολή του ενδίκου ισχυρισμού. Αιτιώδης συνάφεια. Συκοφαντική δυσφήμιση. Δεν είναι τρίτος ο εκ καθήκοντος λαμβάνων γνώση κάποιου ισχυρισμού. Δικαστικοί Λειτουργοί.
ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
ΔΙΑΤΑΞΗ
Ο ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΥΣ ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΟΔΙΚΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
Αφού λάβαμε υπ’ όψιν μας την υποβληθείσα στις 22.3.2017 έγκληση του ..............., κατοίκου Γλυφάδας Αττικής, οδός ............, ΑΦΜ .................../ΔΟΥ ........... κατά των ... δια της οποία καταγγέλλει ότι η πρώτη εκ των εγκαλουμένων, εν διαστάσει σύζυγός του, ιδιοποιήθηκε παρανόμως ξένα κινητά πράγματα του ιδίου, ότι επιχείρησε να παραπλανήσει τον συνθέτοντα το Ειρηνοδικείο Αμαρουσίου Δικαστικό Λειτουργό δι’ υποβολής των προτάσεών της προσκομίζοντας ψευδείς κατά περιεχόμενο ένορκες βεβαιώσεις κατά την εκδίκαση αγωγής του περί αποδόσεως κινητών πραγμάτων καθώς επίσης τον συνθέτοντα το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών Δικαστικό Λειτουργό κατά την εκδίκαση αιτήσεώς του περί μεταρρυθμίσεως της υπ’ αρ. 1000/2016 αποφάσεως του Δικαστηρίου αυτού προσεκόμισε ψευδή, κατά περιεχόμενο, ένορκη βεβαίωση, ότι στις 27.3.2016 και 1.6.2016 υπέβαλλε εν γνώσει της ψευδείς μηνύσεις και αυτού σκοπεύοντος την κατ’ αυτού άσκηση ποινικής διώξεως, επί των οποίων σχηματίσθηκαν οι υπό στοιχεία ΑΒΜ ... και ... ποινικές δικογραφίες∙ ομοίως δε στις 27.2.2017 σχηματισθείσα της υπό στοιχεία ΑΒΜ ... ποινικής δικογραφίας, βλάπτοντας, ωσαύτως, την τιμή και υπόληψή του με τα εκεί διαλαμβανόμενα όπως επίσης και με τα αναφερόμενα στην από 3.3.2017 εξώδικη δήλωση και πρόσκλησή της, ότι προκάλεσε σωματική βλάβη στο ανήλικο τέκνο τους «υπό τη μορφή της ψυχικής βλάβης αυτού» (παρατίθεται αυτούσια η διατύπωση της εγκλήσεως: σελ. 24), ότι εξέθεσε σε κίνδυνο τα ανήλικα τέκνα τους μη θέτοντας βρεφικά καθίσματα στο όχημά της και μη παραδίδοντας στον ίδιο τα βιβλιάρια υγείας τους, ότι παραβίασε εξακολουθητικώς τη δικαστική απόφαση υπ’ αρ. 1000/2016 αρνούμενη να παραδώσει τα ανήλικα παιδιά τους σε αυτόν, καίτοι δυνάμει της, ως είρηται, αποφάσεως δικαιούται να επικοινωνεί με αυτά, ότι αυτή δια της υποβολής ψευδών κατ’ αυτού εγκλήσεων και της ενόρκου βεβαιώσεως του περιεχομένου της διέπραξε το έγκλημα της ψευδορκίας καθώς επίσης ότι οι δεύτερη και τρίτος εκ των εγκαλουμένων βεβαίωσαν ψευδς πραγματικά περιστατικά στις δοθείσες ένορκες βεβαιώσεις και παρείχαν συνδρομή στον πρώτο εξ’ αυτών στο έγκλημα της απόπειρας απάτης και της απάτης επί Δικαστηρίων, εκθέτουν τα εξής:
Από το άρθρο 47 παρ. 1, 2 Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι ο Εισαγγελέας Πλημμελειοδικών απορρίπτει με συνοπτικώς αιτιολογημένη διάταξή του την υποβληθείσα έγκληση, μεταξύ των λοιπών περιπτώσεων, εάν δεν στηρίζεται στο νόμο. Περαιτέρω, από το άρθρο 42 παρ. 1 ΠΚ που ορίζει ότι «όποιος έχοντας αποφασίσει να τελέσει κακούργημα ή πλημμέλημα επιχειρεί πράξη που περιέχει τουλάχιστον αρχή εκτέλεσης τιμωρείται, αν το κακούργημα ή το πλημμέλημα δεν ολοκληρώθηκε με ποινή ελαττωμένη» προκύπτει ότι για τη νομοτυπική μορφή της απόπειρας διαπράξεως εγκλήματος απαιτείται πράξη που περιέχει, τουλάχιστον, αρχή εκτελέσεως αυτού, δηλ. κάθε ενέργεια του δράστη η οποία, εάν δεν ήθελε ανακοπεί για οποιονδήποτε λόγο, οδηγεί οπωσδήποτε στην πραγμάτωση αυτού ή τελεί προς αυτό σε τέτοια συνάφεια, άμεση και αναγκαία, ώστε κατά την κοινή αντίληψη να θεωρείται ως τμήμα αυτής (ΑΠ 1201/2015, ΝοΒ, τομ. 64, 322).
Ειδικώς για το έγκλημα της απάτης επί Δικαστηρίω, που διαπράττεται με παραπλάνηση του Δικαστού όταν υποβάλλεται σε αυτόν ψευδής ισχυρισμός ο οποίος υποστηρίζεται με την εν γνώσει προσκομιδή ψευδών αποδεικτικών μέσων, δηλ. πλαστών ή νοθευμένων εγγράφων ή γνησίων αλλά ψευδών κατά το περιεχόμενό τους (ψευδής κατάθεση μάρτυρα κλπ.), από τα οποία προκύπτει παραπλάνηση του και έκδοση αποφάσεως που ως διαθετική πράξη βλάπτει την περιουσία τρίτου προσώπου (ΑΠ 238/2015, ΠΧρΞΣΤ, 340), δεν συνιστά πράξη περιέχουσα αρχή εκτελέσεως μόνη η προβολή αναληθούς ισχυρισμού που μπορεί να γίνει και με το εισαγωγικό ακόμα δικόγραφο (ΑΠ 2051/2010, ΠΧρΞΒ, 19. Επ’ αυτού βλ. και Ν. Ανδρουλάκης: «Είναι νοητή η απάτη επί Δικαστηρίω»: ΠΧρΚ, 561 εξ’ αφορμής της Συμβ. Πλημ. Ηρακλείου: 695/1970, ΠΧρΚ, 537). Η επίκληση και προσκομιδή αποδεικτικών μέσων προς απόδειξιν των ισχυρισμών του διαδίκου κρίνεται υπό τους όρους της αιτιώδους συνάφειας ανάμεσα σε αυτή τη δικονομική συμπεριφορά και την θεωρούμενη ως διαθετική πράξη Δικαστική Απόφαση (ΑΠ 1188/2014, ΠΧρΞΕ, 506, ΑΠ 1103/2014, ΠΧρΞΕ, 531). Τούτο σημαίνει ότι σε περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν χωρεί τεκμήριο ομολογίας, ως συμβαίνει κατά κανόνα, και το Δικαστήριο προβαίνει στην έκδοση αποφάσεως κατά συνεκτίμηση και αξιολόγηση όλων των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίζονται από όλους τους διαδίκους (σχετ. ΑΠ 977/2009, Αρμεν. 2009, 1743), η βλάβη της περιουσίας του ηττηθέντος διαδίκου δεν είναι παράνομη το μεν διότι δεν αποτελεί άμεσο και αποκλειστικό αποτέλεσμα της ψευδούς παράστασης κατά τη θεωρία του ισοδυνάμου των όρων που απαιτεί να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος όχι μόνο ανάμεσα στην απατηλή συμπεριφορά του δράστη και την πλάνη του διαθέτοντος αλλά και ανάμεσα σε αυτή και την βλαπτική περιουσιακή διάθεση (σχετ. διάταξη Εισαγγ. Πρωτ. Θεσ/νίκης: 67/2007, ΠΧρΝΘ, 668), το δε διότι συνιστά τούτη αντανακλαστική συνέπεια νόμιμης, συνταγματικής περιωπής (άρθρο 20 Συν/τος) διαδικασίας, βάσει του ισχύοντος θετικού δικαίου (βλ. Ανδρουλάκης: εα, 569). Ακριβώς η συνεκτίμηση από το Δικαστήριο όλων των αποδεικτικών μέσων αποκλείει και αυτή ακόμα την απόπειρα διαπράξεως του εγκλήματος, διότι η επίκληση και η προσκομιδή αποκλειστικών στοιχείων ψευδών, έστω, κατά περιεχόμενο δεν οδηγεί άνευ ετέρου στην έκδοση σύμφωνης προς αυτά και μόνον δικαστικής αποφάσεως εάν για οποιονδήποτε λόγο δεν ανακοπεί η προς αυτήν διαδρομή των πραγμάτων (ΑΠ 1021/2015, ε.α., ΑΠ 391/2015, ε.α.). Τέτοιος ανακύπτων τη διαδρομή προς την ολοκλήρωση του εγκλήματος λόγος δεν είναι η εκφερόμενη δικαστική κρίση, στον έλεγχο της οποίας εξ αρχής και εν γνώσει όλων υποβάλλονται οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί και τα προσκομιζόμενα αποδεικτικά μέσα. Επομένως, δεν στοιχειοθετούνται τα καταγγελόμενα δια της εγκλήσεως εγκλήματα της απόπειρας απάτης επί Δικαστηρίω και της απάτης επί Δικαστηρίω - η πράξη αυτή μάλιστα καταγγέλλεται ότι διαπράχθηκε κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, ισχύοντος του ανακριτικού συστήματος - και η υποβληθείσα έγκληση είναι κατά τούτο νόμο αστήρικτη.
Αφού λάβαμε υπ’ όψιν μας την υποβληθείσα στις 22.3.2017 έγκληση του ..............., κατοίκου Γλυφάδας Αττικής, οδός ............, ΑΦΜ .................../ΔΟΥ ........... κατά των ... δια της οποία καταγγέλλει ότι η πρώτη εκ των εγκαλουμένων, εν διαστάσει σύζυγός του, ιδιοποιήθηκε παρανόμως ξένα κινητά πράγματα του ιδίου, ότι επιχείρησε να παραπλανήσει τον συνθέτοντα το Ειρηνοδικείο Αμαρουσίου Δικαστικό Λειτουργό δι’ υποβολής των προτάσεών της προσκομίζοντας ψευδείς κατά περιεχόμενο ένορκες βεβαιώσεις κατά την εκδίκαση αγωγής του περί αποδόσεως κινητών πραγμάτων καθώς επίσης τον συνθέτοντα το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών Δικαστικό Λειτουργό κατά την εκδίκαση αιτήσεώς του περί μεταρρυθμίσεως της υπ’ αρ. 1000/2016 αποφάσεως του Δικαστηρίου αυτού προσεκόμισε ψευδή, κατά περιεχόμενο, ένορκη βεβαίωση, ότι στις 27.3.2016 και 1.6.2016 υπέβαλλε εν γνώσει της ψευδείς μηνύσεις και αυτού σκοπεύοντος την κατ’ αυτού άσκηση ποινικής διώξεως, επί των οποίων σχηματίσθηκαν οι υπό στοιχεία ΑΒΜ ... και ... ποινικές δικογραφίες∙ ομοίως δε στις 27.2.2017 σχηματισθείσα της υπό στοιχεία ΑΒΜ ... ποινικής δικογραφίας, βλάπτοντας, ωσαύτως, την τιμή και υπόληψή του με τα εκεί διαλαμβανόμενα όπως επίσης και με τα αναφερόμενα στην από 3.3.2017 εξώδικη δήλωση και πρόσκλησή της, ότι προκάλεσε σωματική βλάβη στο ανήλικο τέκνο τους «υπό τη μορφή της ψυχικής βλάβης αυτού» (παρατίθεται αυτούσια η διατύπωση της εγκλήσεως: σελ. 24), ότι εξέθεσε σε κίνδυνο τα ανήλικα τέκνα τους μη θέτοντας βρεφικά καθίσματα στο όχημά της και μη παραδίδοντας στον ίδιο τα βιβλιάρια υγείας τους, ότι παραβίασε εξακολουθητικώς τη δικαστική απόφαση υπ’ αρ. 1000/2016 αρνούμενη να παραδώσει τα ανήλικα παιδιά τους σε αυτόν, καίτοι δυνάμει της, ως είρηται, αποφάσεως δικαιούται να επικοινωνεί με αυτά, ότι αυτή δια της υποβολής ψευδών κατ’ αυτού εγκλήσεων και της ενόρκου βεβαιώσεως του περιεχομένου της διέπραξε το έγκλημα της ψευδορκίας καθώς επίσης ότι οι δεύτερη και τρίτος εκ των εγκαλουμένων βεβαίωσαν ψευδς πραγματικά περιστατικά στις δοθείσες ένορκες βεβαιώσεις και παρείχαν συνδρομή στον πρώτο εξ’ αυτών στο έγκλημα της απόπειρας απάτης και της απάτης επί Δικαστηρίων, εκθέτουν τα εξής:
Από το άρθρο 47 παρ. 1, 2 Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι ο Εισαγγελέας Πλημμελειοδικών απορρίπτει με συνοπτικώς αιτιολογημένη διάταξή του την υποβληθείσα έγκληση, μεταξύ των λοιπών περιπτώσεων, εάν δεν στηρίζεται στο νόμο. Περαιτέρω, από το άρθρο 42 παρ. 1 ΠΚ που ορίζει ότι «όποιος έχοντας αποφασίσει να τελέσει κακούργημα ή πλημμέλημα επιχειρεί πράξη που περιέχει τουλάχιστον αρχή εκτέλεσης τιμωρείται, αν το κακούργημα ή το πλημμέλημα δεν ολοκληρώθηκε με ποινή ελαττωμένη» προκύπτει ότι για τη νομοτυπική μορφή της απόπειρας διαπράξεως εγκλήματος απαιτείται πράξη που περιέχει, τουλάχιστον, αρχή εκτελέσεως αυτού, δηλ. κάθε ενέργεια του δράστη η οποία, εάν δεν ήθελε ανακοπεί για οποιονδήποτε λόγο, οδηγεί οπωσδήποτε στην πραγμάτωση αυτού ή τελεί προς αυτό σε τέτοια συνάφεια, άμεση και αναγκαία, ώστε κατά την κοινή αντίληψη να θεωρείται ως τμήμα αυτής (ΑΠ 1201/2015, ΝοΒ, τομ. 64, 322).
Ειδικώς για το έγκλημα της απάτης επί Δικαστηρίω, που διαπράττεται με παραπλάνηση του Δικαστού όταν υποβάλλεται σε αυτόν ψευδής ισχυρισμός ο οποίος υποστηρίζεται με την εν γνώσει προσκομιδή ψευδών αποδεικτικών μέσων, δηλ. πλαστών ή νοθευμένων εγγράφων ή γνησίων αλλά ψευδών κατά το περιεχόμενό τους (ψευδής κατάθεση μάρτυρα κλπ.), από τα οποία προκύπτει παραπλάνηση του και έκδοση αποφάσεως που ως διαθετική πράξη βλάπτει την περιουσία τρίτου προσώπου (ΑΠ 238/2015, ΠΧρΞΣΤ, 340), δεν συνιστά πράξη περιέχουσα αρχή εκτελέσεως μόνη η προβολή αναληθούς ισχυρισμού που μπορεί να γίνει και με το εισαγωγικό ακόμα δικόγραφο (ΑΠ 2051/2010, ΠΧρΞΒ, 19. Επ’ αυτού βλ. και Ν. Ανδρουλάκης: «Είναι νοητή η απάτη επί Δικαστηρίω»: ΠΧρΚ, 561 εξ’ αφορμής της Συμβ. Πλημ. Ηρακλείου: 695/1970, ΠΧρΚ, 537). Η επίκληση και προσκομιδή αποδεικτικών μέσων προς απόδειξιν των ισχυρισμών του διαδίκου κρίνεται υπό τους όρους της αιτιώδους συνάφειας ανάμεσα σε αυτή τη δικονομική συμπεριφορά και την θεωρούμενη ως διαθετική πράξη Δικαστική Απόφαση (ΑΠ 1188/2014, ΠΧρΞΕ, 506, ΑΠ 1103/2014, ΠΧρΞΕ, 531). Τούτο σημαίνει ότι σε περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν χωρεί τεκμήριο ομολογίας, ως συμβαίνει κατά κανόνα, και το Δικαστήριο προβαίνει στην έκδοση αποφάσεως κατά συνεκτίμηση και αξιολόγηση όλων των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίζονται από όλους τους διαδίκους (σχετ. ΑΠ 977/2009, Αρμεν. 2009, 1743), η βλάβη της περιουσίας του ηττηθέντος διαδίκου δεν είναι παράνομη το μεν διότι δεν αποτελεί άμεσο και αποκλειστικό αποτέλεσμα της ψευδούς παράστασης κατά τη θεωρία του ισοδυνάμου των όρων που απαιτεί να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος όχι μόνο ανάμεσα στην απατηλή συμπεριφορά του δράστη και την πλάνη του διαθέτοντος αλλά και ανάμεσα σε αυτή και την βλαπτική περιουσιακή διάθεση (σχετ. διάταξη Εισαγγ. Πρωτ. Θεσ/νίκης: 67/2007, ΠΧρΝΘ, 668), το δε διότι συνιστά τούτη αντανακλαστική συνέπεια νόμιμης, συνταγματικής περιωπής (άρθρο 20 Συν/τος) διαδικασίας, βάσει του ισχύοντος θετικού δικαίου (βλ. Ανδρουλάκης: εα, 569). Ακριβώς η συνεκτίμηση από το Δικαστήριο όλων των αποδεικτικών μέσων αποκλείει και αυτή ακόμα την απόπειρα διαπράξεως του εγκλήματος, διότι η επίκληση και η προσκομιδή αποκλειστικών στοιχείων ψευδών, έστω, κατά περιεχόμενο δεν οδηγεί άνευ ετέρου στην έκδοση σύμφωνης προς αυτά και μόνον δικαστικής αποφάσεως εάν για οποιονδήποτε λόγο δεν ανακοπεί η προς αυτήν διαδρομή των πραγμάτων (ΑΠ 1021/2015, ε.α., ΑΠ 391/2015, ε.α.). Τέτοιος ανακύπτων τη διαδρομή προς την ολοκλήρωση του εγκλήματος λόγος δεν είναι η εκφερόμενη δικαστική κρίση, στον έλεγχο της οποίας εξ αρχής και εν γνώσει όλων υποβάλλονται οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί και τα προσκομιζόμενα αποδεικτικά μέσα. Επομένως, δεν στοιχειοθετούνται τα καταγγελόμενα δια της εγκλήσεως εγκλήματα της απόπειρας απάτης επί Δικαστηρίω και της απάτης επί Δικαστηρίω - η πράξη αυτή μάλιστα καταγγέλλεται ότι διαπράχθηκε κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, ισχύοντος του ανακριτικού συστήματος - και η υποβληθείσα έγκληση είναι κατά τούτο νόμο αστήρικτη.
